Er was eens een creatieve jongeman die Gerrit heette. Gerrit was dol op dingen maken. Hij maakte houten beeldjes, tekeningen, verhalen, en gedichten. Misschien denk je dat Gerrit een grote bekende kunstenaar was. Maar dat was niet zo. Zelfs in zijn eigen straat waren er buren die geen idee hadden wat Gerrit allemaal maakte, in zijn kleine schuurtje achter zijn huis. Dat vond Gerrit jammer en hij wilde meer. Niet omdat hij zelf groot en beroemd wilde worden. Maar hij wilde graag dat zijn beeldjes, tekeningen en verhalen werden gebruikt door de mensen. Door heel veel mensen.

Maar hoe moest hij dat aanpakken?

“Ik wil meer mensen bereiken”

Op een dag kwam Gerrit een leraar tegen. De leraar zag het werk van Gerrit en zei:
‘Wat maak jij veel! Maar zeg eens Gerrit: verdien jij ook wel veel geld?’ Gerrit stamelde even:
‘Veel geld verdienen? Nou nee, ik verdien niet echt superveel geld. Ik heb het ook zeker niet arm. Ik woon in een aardig huis en kan goed voor mijn gezin zorgen. Maar we zijn geen miljonair’, vertelde Gerrit open. Hij dacht er even over na en zei toen:
‘Eerlijk gezegd: ik hoéf ook helemaal geen miljoen te verdienen. Maar wat ik wel graag zou willen, is veel meer mensen bereiken met mijn werk. Ik denk dat veel mensen de dingen die ik maak goed zouden kunnen gebruiken. Ik vind het jammer dat ik niet meer mensen bereik’.

De leraar krabde zich eens achter zijn oren. Toen zei hij:
‘Beste Gerrit, dat is iets waar ik je bij kan helpen. Ik kan je helpen om veel meer mensen te bereiken. En om veel meer te verdienen. Zal ik je dat leren?’ Gerrit knikte enthousiast en ging bij de leraar in de leer. Hij leerde van alles over het bereiken van veel mensen en het verdienen van veel geld. Hij zat ademloos te luisteren als de leraar vertelde, hij verslond boeken, hij maakte aantekeningen, en hij probeerde van alles uit.

Ondertussen ging hij minder en minder maken

Ondertussen ging hij minder en minder beeldjes en verhalen maken. Op één of andere manier voelde dat niet meer goed. Ze voelden zinloos. Waarom zou hij nog houten poppetjes snijden, als hij eerst moest leren hoe hij meer mensen kon bereiken? Misschien moest hij wel helemaal stoppen met zijn houten beeldjes, gedichten of verhalen, als hij was uitgeleerd.

Toch knaagde er iets in Gerrit. Er klopte iets niet. Iets kleins, dat tegelijkertijd iets heel belangrijks was. Gerrit stapte over naar een andere leraar, waar hij nog meer leerde over mensen bereiken en geld verdienen. Maar hier hoorde hij een stil stemmetje dat tegen hem zei: ‘dit heb jij niet nodig’. Gerrit vond het stemmetje vreemd. Waarom zou hij dit niet nodig hebben? Het was toch juist goed om veel te leren, om te investeren in jezelf?

Was zijn werk wel zinvol?

Na een aantal jaren had Gerrit veel geleerd en gedaan. Sommige dingen die hij had geleerd werkten, en anderen lukten maar niet. Soms kon Gerrit er moedeloos van worden. Moest hij zichzelf nog meer veranderen? Moest hij harder werken? Meer doen? Af en toe maakte hij eens een houten beeldje. Dat was leuk werk, en hij werd er altijd blij van. Toch twijfelde hij er ook over: was dit werk wel zinvol? Zou hij hier ooit groots en meeslepend van kunnen leven? Hij bleef dat knagende gevoel houden. De onrust, het gevoel dat er meer mogelijk was. Veel méér. Maar welke leraar kon hem dat leren?

Voor even verdwenen alle gedachten

Op een dag was het prachtig lenteweer. De vogeltjes vloten, de zon scheen. Voordat hij aan het werk ging, liep Gerrit even naar de sloot die achter zijn schuurtje liep. Stilletjes stond hij bij de waterkant. Hij zag de vogels duikelen en de koeien grazen in het weiland achter de sloot. De zon scheen, het gras in de wei had de allergroenste voorjaarkleur. Wat was de wereld mooi! Wat was de wereld bijzonder. Voor heel even verdwenen alle gedachten uit het hoofd van Gerrit. Hij werd helemaal stil van binnen en keek alleen maar. Hij keek. En keek. En keek.

Het is goed zoals het is…

Opeens hoorde hij voetstappen, over het pad tussen de weilanden langs de sloot. Er kwam een oudere dame aanwandelen. Ze zag er monter uit. Gerrit knikte:
“Mooi weertje vandaag, he dame?” Zei Gerrit. De vrouw knikte.
“Het is heerlijk. Net zoals gisteren. En zoals morgen”. Gerrit keek haar verbaasd aan.
“Gisteren regende het toch?” De dame knikte.
“Gisteren hadden we een heerlijke regen.” Ze draaide zich om, en wees naar de weilanden: “Daar om is het gras vandaag zo groen!” De dame voegde er aan toe:
“Gisteren regende het, vandaag schijnt de zon. Dat is heerlijk. Net zoals het morgen opnieuw heerlijk is, ook al weet ik nu nog niet wat voor weer het morgen wordt. Toch is het goed. Omdat het morgen is wat het is. En zoals het is, zo is het goed!” Ze lachte naar hem en het leek alsof ze dwars door hem heen keek. Toen voegde er aan toe:
“Het is goed zoals het is. En je mag ook verlangen naar meer”. Toen liep ze door over het smalle pad.

Gerrit keek haar na, terwijl haar gestalte kleiner werd tussen de duikelende vogels en het felle groen. Hij moest nadenken over haar laatste woorden. “Zoals het is, zo is het goed!” Hij voelde een tevredenheid opwellen na haar laatste woorden. Een tevredenheid die voortkwam uit de diepe wijsheid onder die zin. Hij voelde het tot in zijn botten. De wereld was goed, zoals ze is.

… en een verlangen naar meer

Tegelijkertijd voelde Gerrit een diep verlangen. Een verlangen naar nog méér, naar nog mooier. Opeens begreep hij: dit is hoe de wereld is. Hij mompelde:
“Het is een vreemde wijsheid. Niet van die eenvoudige regels van mijn leraren, vol oordelen over wat ik wel of niet moet doen. Dit is een andere wijsheid, een vreemde wijsheid, met dubbelzinnige waarheden die elkaar lijken tegen te spreken. Het inzicht over ‘goed zoals het is’, met tegelijkertijd het ‘verlangen naar meer’.” Hij wist opeens: die twee kunnen er beiden zijn.

Vol dankbaarheid keek hij naar de gestalte van de oudere dame, die nog net zichtbaar was in de verte. Wat was zij een fijne leraar voor hem geweest. Een leraar die hem met een paar woorden had laten kennismaken met een heel nieuwe wereld. De wereld van de ware wijsheid. Van het echte leven. De wereld van tegenstellingen en paradoxen, die begint waar de gewone regels van tools en technieken ophouden en niet meer gelden.

Gerrit draaide zich om, en wandelde opgewekt naar zijn schuurtje. Hij keek naar de houten beeldjes die hij had gemaakt. Ze waren prachtig, precies zoals ze waren. En het smaakte naar meer.

Hij had zin om er nog eentje te maken!