Ik heb afgelopen week iets gaafs gedaan: in Londen een houten spijlenstoel gemaakt! Met eigen handen en ouderwets handgereedschap. Super tof, maar ook behoorlijk frustrerend bij vlagen. Daar zat ik dan, handen vol blaren, rug stijf, en mijn geduld… tja, dat was soms ver te zoeken.

Dag twee was zo’n klassieker: ik was uren bezig met het haalmes. Schaven, snijden, nog meer snijden. Eindelijk tevreden dacht ik, dus hoppa, naar de docent voor een duimpje omhoog.

Dat had ik totaal niet gezien!

Maar wat gebeurde? Met één blik zag hij dingen die ik volledig had gemist! “Kijk, hier is het hout nog veel te dik. Dat kost je straks in de afwerking veel tijd.” Hij wees op details die voor mij totaal onzichtbaar waren. Niet omdat ik er niet naar had gekeken, maar omdat ik simpelweg niet wist wáár ik op moest letten.

Later die dag zat ik me helemaal gek te maken over kleine deuken en butsen in het hout. “Maak je geen zorgen, die verdwijnen straks helemaal bij de afwerking,” zei hij. Eerlijk? Ik geloofde er geen snars van. De butsen waren lelijk en ik wilde geen stoel met lelijke details waar ik me nog jarenlang aan zou ergeren! Maar hij had 100% gelijk – in de eindversie was er niks meer van te zien en was ik helemaal blij met mijn prachtige stoel.

De essentiële dingen die ik over het hoofd zag

Tegelijkertijd wees de docent me op dingen die ik schromelijk had onderschat: “Deze hoek hier, en die kromming daar in de rugleuning – daar zit de stevigheid van je stoel in.” Oeps. Dat had ik dus compleet gemist en bijna een fatale fout gemaakt.

Het gave was: de docent wist niet alleen alle valkuilen, hij wist ook precies welk gereedschap ik wanneer moest gebruiken. Wanneer een gewoon haalmes prima was en wanneer ik dat speciale ding nodig had waarvan ik niet eens wist dat het bestond!

Dit is wat ik nu ‘het oog van de meester’ noem. Niet alleen zien wat een beginner mist, maar ook precies de route kennen én weten welke tools je nodig hebt. Dankzij het oog van de meester kon ik een prachtige spijlenstoel maken, binnen een week. Superleerzaam en superleuk (meestal dan…).

Ook zzp’ers ploeteren vaak in hun eentje

Het deed me direct denken aan mijn werk met slimme, creatieve zzp’ers. Ook zij ploeteren vaak in hun eentje door, maken zich druk om dingen die uiteindelijk niet belangrijk blijken, terwijl ze andere cruciale zaken compleet over het hoofd zien. Of ze gebruiken de compleet verkeerde tools, terwijl het zoveel makkelijker zou kunnen. En er waren meer lessen.

Wat mij als business coach opvalt, is dat ondernemers die vastlopen regelmatig dezelfde fout maken:

Het is zaterdagavond laat. Het is donker en de regen komt met bakken uit de lucht. Op de stoep, onder een lantaarnpaal, zit een man op zijn knieën. Zijn handen bewegen over het asfalt. Hij lijkt wat te zoeken. Een passerende politiewagen stopt en draait het raampje open.
‘Zoekt u iets, meneer’, vraagt de agent.
‘Ja-ze-ke-hur’, antwoordt de man met overslaande stem.
Hij kijkt op en zijn ogen staan glazig. Hij heeft duidelijk wat teveel gedronken.
‘Wat zoekt u?’ wil de agent weten.
‘Ik zoek…’
De man zoekt even naar woorden en kijkt omhoog.
‘Ik zoek… mijn huissleutels’, zegt de man.
‘Och, wat vervelend voor u’, zegt de agent behulpzaam. ‘Bent u die hier verloren?’
‘Nee, dat niet’, zegt de man. ‘Ik ben ze daarginds verloren; bij mijn fiets. Maar hier is het licht en kan ik beter zoeken!’

ZZP-ers die een oplossing zoeken

Dit is natuurlijk een flauw grapje. Toch zit er een kern van waarheid in. Vaak zie ik zelfstandige professionals die vastlopen. Of iets kwijt zijn. Ze verdienen niet genoeg. Dus gaan ze zoeken naar een oplossing. Maar ze zoeken op de verkeerde plek.

Wat gaat er dan mis?