“Zijn we er al bijna?” klinkt het vanaf de achterbank. Mijn man zwijgt en kijkt strak voor zich uit, zijn blik gericht op de snelweg. Ik draai me half om, tegengehouden door de autogordel die aan mijn schouder trekt. “Nee, het duurt nog een hele tijd”. We zijn op weg naar opa en oma. Helemaal in de Achterhoek. Het is een lange rit vanuit Den Haag, met twee kinderen op de achterbank. “Maar we zijn al zo lang onderweg” klinkt het opnieuw vanaf de achterbank. Ik zucht. Ja, we zijn al lang onderweg.

In je werk is het soms net zo. Je bent al lang onderweg. En je bent er nog lang niet. Het begin was nog leuk. Je was fris, had er zin in. Was vol verwachting. Maar nu duurt het te lang. Er verandert weinig. Het is saai. En je moet nog zo ver. Je bent pas halverwege.

Het is verleidelijk om dan te stoppen. Halverwege. Waarom zou je nog doorgaan. Met het promoten van dat nieuwe product. Het nabellen van die offerte voor die nieuwe klant. Het maken van je huiswerk voor die training. Het volhouden van dat dieet. Het trainen voor die hardloopwedstrijd. Het einde is nog lang niet in zicht. En je bent al zo lang bezig.

Halverwege is een lastige plaats. Dan is de verleiding groot om te stoppen. Om opnieuw te beginnen. Met iets dat nog vers en fris is. Een nieuwe sport. Een ander dieet. Een nieuwe klant. Een nieuw product. Zo blijf je bezig. Steeds weer iets nieuws. Steeds weer uitdaging. De kick van de afwisseling. Maar dat is niet wat je het verste brengt.

Soms is het beter om niet met iets nieuws te beginnen. Bijvoorbeeld als je halverwege bent. Dan is het goed om door te bijten. Niet af te haken, maar vol te houden. Geen tijd maken voor nieuwe kicks, maar stug volhouden. Door alle ongemak en onrust heen.

Je bent niet meer aan het begin. Maar ook nog lang niet aan het einde. Het is een plek die we vaak onderschatten. Waar we weinig aandacht aan besteden. Maar het echte succes? De plek waar winnaars worden geboren? Die ligt niet bij de start of de finish. Die ligt ergens anders: halverwege.