Vandaag was ik voor het tweede achtereenvolgende jaar begeleider op de sportdag van onze buurtschool. Opnieuw valt het me op hoe ontzettend verschillend kinderen van een jaar of negen zijn. Er zijn keurige Nederlandse meisjes die precies weten hoe alles hoort, maar die ook nauwlettend in de gaten houden of alle andere mensen zich wel precies aan de regels houden. Het fascineert me dat deze meiden zo druk zijn met anderen in de gaten houden, dat ze daardoor zichzelf vergeten en bijvoorbeeld tijdens een wedstrijd de domste fouten maken. “Nee, dat slaghout moet ín het mandje” hoor ik mezelf drie keer schreeuwen, terwijl zij alweer uit zijn gegaan met slagbal. Druk met kijken of de anderen wel op de goede plek staan, maken ze zelf fatale blunders.

Aan de andere kant van het spectrum heeft onze school de allochtone piraatjes. Jongens van buitenlandse afkomst die uitstekend Nederlands spreken en zich op straat uitstekend weten te redden. Het zijn goudeerlijke mannetjes die me de hele dag keurig met ‘mevrouw’ aanspreken. Wel zitten ze boordevol energie en die moeten ze kwijt. Ze staan geen moment stil en trekken bij voorkeur op in groepjes, waarin ze overigens niet verschillen van de eerder geschetste nette meisjes die ook niet zonder elkaar kunnen. In de omgang zijn ze echter totaal anders dan de meiden. Ze zijn echte kameraden en zullen vrijwel geen ruzie met elkaar maken. Waar ik bij de meisjes nog wel eens een kibbelpartij moet oplossen kunnen zij dat zelf. Wel zijn ze aan het einde van de dag doornat na een watergevecht en liggen ze regelmatig stoeiend op het veld.
Opvallend is het grote verschil in verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid tussen beide groepen. De meiden vóelen zich erg verantwoordelijk, maar dan met name voor wat ánderen aan het doen zijn. De hele dag lopen ze te beoordelen of iedereen zich wel aan de regels houdt. Ondertussen maken ze zelf domme foutjes en willen ze het liefst aan het handje van de juf lopen. Verantwoordelijk voor je eigen gedrag nemen? Zelf op je tas letten? Jezelf vermaken zonder hulp van anderen? Dat is voor hen nog erg hoog gegrepen. De allochtone piraatjes zijn totaal anders. Die nemen de verantwoordelijkheid. Ze vragen wat ze mogen en zijn vervolgens de hele dag druk met lol trappen. Watergevechten, wedstrijden op het veld, snoep delen: alles regelen ze op een vanzelfsprekende manier.

Als ik deze twee groepen zo bezig zie, dan verbaast het me dat er in ons land sentimenten zijn die moeite hebben met allochtonen. Ik zie een groepje bijdehandte jongens dat veel zelf regelt. Als ik me al zorgen maak om de toekomst van Nederland, dan is het zeker niet om een toekomst met deze mannetjes. Ik kan niet wachten totdat zij over een aantal jaren onze bedrijven gaan bevolken. Wat een ondernemerschap, wat een verantwoordelijkheid. Ik zou ze graag aan het werk zetten en klantproblemen laten oplossen. Zij hebben geen mentaliteit van anderen de schuld geven, met de vinger wijzen of klagen. Zij weten van aanpakken, weten zichzelf te redden en kunnen zaken regelen. Die gaan een mooie toekomst tegemoet en ik word graag klant bij de organisatie die het voorrecht krijgt met hen te werken.