“Daar, daar moet ik heen!” gonst het door Hansje’s hoofd. Hij schiet tussen de bomen door, zo hard als zijn benen hem kunnen dragen. Vlak achter hem hoort hij gehijg; het beest dat hem op de hielen zit. Als hij nu nog maar iets harder kon. Nog iets sneller. Net iets verder. Hij spant nog één keer al zijn spieren. Hoe komt hij weg? Waar is hij eigenlijk in het grote bos? Dan schrikt hij van een hard geluid.

Verdwaasd kijkt Hans om zich heen. De wekker piept. Snel tikt hij het ding uit en hij schiet uit bed. Met zijn voeten op de koude tegels van de badkamer kijkt hij naar zijn ongeschoren hoofd in de spiegel. Hij moet opschieten. Snel naar kantoor en dan gauw aan de slag met die offerte voor die grote klant. Daarna lunchen met die nieuwe samenwerkingspartner en vanmiddag een stel belangrijke gesprekken. Hij denkt aan zijn droom. Het eindeloze rennen. Het dier dat hem op de hielen zat. De weg kwijt zijn in het uitgestrekte bos. Dan zucht hij diep. Hij heeft geen tijd voor dagdromen. Hij moet aan het werk. Nu!

Die avond ploft Hans uitgeput op zijn bed. Voor de offerte had hij amper tijd. Toen hij op kantoor kwam puilde zijn mailbox al uit. Voordat hij goed en wel zijn mail had weggewerkt, begon zijn overleg over de samenwerking al. De offerte moest tot de avond wachten. Zijn avondje sporten had hij voor de zoveelste keer laten schieten. Met een half oog had hij het voetballen op televisie gekeken, ondertussen driftig typend aan de offerte. Bij het versturen van de offerte zag hij de nieuwe mails binnenkomen. Zo was het ongemerkt laat geworden. Hans schuift onder zijn dekbed en sluit zijn ogen. Vrijwel direct doezelt hij weg. Plots is hij weer in het bos. Hij hoort gehijg achter zich. Zonder om te kijken, begint hij te rennen.

Veel ondernemers zijn als Hans: overdag druk met de eindeloze to-do-lijst. In de avond te lang doorwerken, om de volgende ochtend vermoeid op te staan. Met een hoofd dat overloopt van de klussen. Maar hoe voorkom je dat? Hoe stap je uit de eindeloze ratrace van het harde werken? Kan dat eigenlijk wel?

Hard werken? Dat hoeft helemaal niet

Hard werken hoeft niet. Het kan ook anders. Als je weet hoe het werkt. Het bijzondere is: de meeste ondernemers weten dat niet. Ze denken dat ze, om minder hard te werken, iets anders moeten doen. Een andere app voor je to-do-lijst. Slimmer plannen. Meer schema’s en structuur. Zodat je in minder tijd meer af krijgt en nog meer kunt doen.

Maar zo werkt het niet.

Hard werken komt niet door je werk

Hard werken komt namelijk niet door je werk. Hard werken? Dat komt door jou. Werk is er namelijk altijd. Er is een oneindige hoeveelheid werk en klussen die je kunt doen. Daar komt nooit een einde aan. Er komt pas een einde aan, als jij er een einde aan maakt. Als jij prioriteiten gaat stellen. Gaat kiezen: dit doe ik nu, dat doe ik straks. Dit doe ik wel, dat doe ik niet.

Alles moet nu-nu af

Het verraderlijke is: prioriteiten stellen kunnen we niet zomaar. Prioriteiten stellen, dat klinkt makkelijk maar dat is het niet. Om te kunnen kiezen, heb je namelijk iets heel belangrijks nodig: een ontspannen hoofd.

Heb je geen ontspannen hoofd, bijvoorbeeld omdat je het druk hebt? Dan kun je niet meer kiezen. Je blikveld vernauwt en alles lijkt belangrijk. Belangrijker dan ooit. Je voelt urgentie. Druk. Het moet nu-nu af. Alles. Zo werk je jezelf in de nesten. Doordat je zo hard werkt, verlies je het overzicht. Raak je in een eindeloze adrenaline-verslaving die je langzaam uitput. Alles lijkt belangrijk. Alles moet af. Waardoor je nog harder gaat werken.

Stoppen met hard werken

Wil je stoppen met hard werken? Dan zit er maar één ding op: stoppen! Stop met wat je doet. Sta op van je stoel. Ga weg van je scherm. Pak een kop thee, wandel een rondje buiten. Het hoeft niet lang of uitgebreid. Een korte pauze van nog geen vijf minuten helpt je om het overzicht weer te krijgen. Om te zien waar je echte prioriteiten liggen. Daarna kun je gericht aan de slag. Weet je wat nu je onverdeelde aandacht krijgt. Zo kom je harder vooruit. Door zachter te werken.

Geen droom meer

De wekker piept. Vermoeid stapt Hans uit bed. Hij wandelt naar beneden en pakt een groot vel wit papier. Hij denkt na. Wat wil hij echt bereiken met zijn bedrijf? Wat wil hij dit kwartaal neerzetten? Hij staat op, rekt zich uit en kijkt naar de donkere straat waar de lantaarns nog branden. Het lijken boomstammen in een donker bos. Hij hoort gehijg achter zich en draait zich om. Tobias, zijn labrador springt tegen hem op. “Kom maar jongen, laten we eerst samen wandelen”, hoort Hans zichzelf zeggen.

Een half uurtje later is hij weer thuis. Met een leeg hoofd en zijn vel papier met daarop drie ideeën. Kinderlijk eenvoudig. Daar kan hij vandaag nog mee aan de slag. Waarom heeft het in hemelsnaam zes weken geduurd voordat hij zag dat hij het zo makkelijk zou kunnen aanpakken? Hij kijkt op en ziet zijn blik in de spiegel in de gang. Lachende ogen, een vrolijke trek rond zijn mond. Meer bereiken door zachter te werken. Dat is geen droom, maar keiharde realiteit.