Op negenjarige leeftijd begon mijn sportleven bij de plaatselijke voetbalclub. Jarenlang speelde ik fanatiek om wedstrijden te winnen en dat resultaat bepaalde voor een deel hoe leuk ik het sporten vond. Toen ik een baan kreeg met werktijden in de avonduren stopte ik met voetballen en ging hardlopen. Toen ging ik op een heel andere manier tegen winnen aankijken.

De wedstrijd tegen mezelf

Bij het hardlopen leerde ik al snel dat het winnen van een wedstrijd onmogelijk was. Zelfs de snelste lopers van mijn club wonnen nooit; ze werden verslagen door landelijke of internationale toppers. De grote tegenstander bij hardloopwedstrijden werd dan ook niet de ander, maar ikzelf. Elke wedstrijd probeerde ik een PR te lopen en m’n eigen oude tijden te verbeteren. De eerste jaren was dat leuk en motiverend, maar op een gegeven moment was de lol er af. M’n PR’s waren zo scherp gezet, dat alles mee moest zitten om mezelf te verrbeteren: optimale trainingsomstandigheden, maar vooral ook perfect weer. Regende het te hard, of stond de wind in een verkeerde hoek? Dan was de wedstrijd al bij voorbaat verloren. Frustrerend! Toen leerde ik dat het ook anders kan.

Het gaat niet om het winnen, maar om het doen!

Door een heupblessure ben ik ruim twee jaar geleden begonnen met wielrennen. Daar heb ik mezelf voorgenomen: het gaat niet meer om winnen, maar om de lol van het fietsen. Ik kocht bewust geen geavanceerde snelheidsmeter, maar hield het bij een eenvoudig tellertje. Ik wilde niet in de verleiding komen om er weer een wedstrijd van te maken. Nu rijd ik rustig (of hard!) m’n rondjes door de polder. Zonder doel, zonder wedstrijd, zonder prestaties.

Van schaarste naar overvloed

Natuurlijk heeft dit verschil niet alleen te maken met de sport die je doet, het is een mentale houding. Het gaat nu niet meer om het winnen, maar om het doen. Het rijden door de groene polders, het genieten van de zon, de gezellige gesprekken met fietsmaatjes. En het mooie is: die zijn onbeperkt voorhanden. Winnen kan er maar eentje, een PR loop je maar af en toe, maar een lekker rondje rijden kan iedereen en altijd. Mijn sportleven is veranderd van een leven in concurrentie en schaarste (er kan er maar een de beste zijn) naar een leven in overvloed (elke tocht kan leuk zijn).

Zo kun je altijd winnen

Belangrijk is, dat zo’n mentaliteitsverandering niet alleen je sport kan veranderen, maar ook de rest van je leven. Dezelfde mentaliteit kun immers ook je toepassen op je werk en je organisatie. Denk niet langer in winnaars en verliezers, in schaarste en concurrentie. Maar zet die andere bril op. De bril van overvloed, van genoeg voor iedereen. De bril van samen lol hebben, waar je beiden beter van wordt.

Je komt dan in een wereld waar je elkaar niet te slim af hoeft te zijn, of de loef moet afsteken. In plaats daarvan ga je leven in een wereld van samen bouwen, samen creeeren, elkaar verder helpen. In die wereld bestaat geen schaarste, maar is er altijd overvloed. Je gaat van snoeien naar groeien, van wedstrijden verliezen naar altijd winnen. Dan is er niet langer één persoon de beste, maar zijn we allemaal beter af. Dat is het allerbeste!