Terwijl ik keihard op m’n surfplank over het water schiet, voel ik de windstoten in m’n rug. Ik heb het zeil prima onder controle. Nog wel, want een moment later is m’n aandacht even verslapt en knal ik genadeloos in het water. Ploeterend zwem ik terug naar m’n plank en ik probeer weer op te stappen. Even later vlieg ik weer op de wind, maar opnieuw duurt het niet lang voordat een windvlaag me opnieuw in het water legt. Zo zwoeg ik de hele middag door. Ik ben meer aan het zwemmen dan aan het surfen. Natuurlijk is deze wind veel te hard voor me. Ik heb nog nooit met deze stormkracht gesurfd en mis de ervaring.

Toch heb ik een wereldmiddag. Ik merk dat ik meer kracht krijg, en meer controle over m’n plank. Hoewel ik veel in het water lig, is dit de middag waarop ik beter wordt. Juist op deze middag die m’n krachten en ervaring te boven gaat, word ik uitgedaagd. Steeds weer merk ik dat het in m’n werk net zo gaat.

Juist als ik moet werken op een gebied waar ik nog geen ervaring heb, groei ik. Dan wordt er een beroep gedaan op m’n leervermogen. Dit zijn die projecten die me het meest uitdagen en voorruit stuwen. Het zijn de projecten waarin ik me ontwikkel en leer. Tegelijkertijd zijn het vervelende trajecten met veel ongemak. Het zijn de projecten waarin je twijfelt aan jezelf (“Ik had hier niet aan moeten beginnen”) of het resultaat (“Gaat het ooit lukken?”).

Het allerbelangrijkste van deze ervaringen is dat ze me hebben laten inzien dat leren vaak ongemakkelijk is. Leren gaat niet over gebaande paden vol zelfvertrouwen. Leren gaat over twijfels. Het niet meer weten. Maar wat uitproberen. Ervaring missen. De boel niet onder controle hebben, maar af en toe genadeloos onderuit gaan. Om daarna weer op te staan en het gewoon nog een keer te proberen. Leren is geen heroïsche tocht, leren is ploeteren in onzekerheid. Maar juist in die onzekerheid ga je je grenzen verleggen. Ontdek je onvermoede talenten, doe je nieuwe vaardigheden op. Waardoor leren achteraf erg leuk is en veel voldoening geeft.

Ik heb met windsurfen al jong ervaren dat ik het meeste leerde op de middagen dat ik eindeloos van m’n plank viel. Stond ik een hele middag op m’n plank? Dan had ik het prettige gevoel dat ik alles onder controle had, maar dan was ik geen betere surfer geworden. Denk hier eens aan als je staat te ploeteren in je volgende project. Als je het even niet meer weet. Als je twijfelt aan alles. Als het huilen je nader staat dan het lachen. Als je graag terug wilt naar de veiligheid van vroeger. Besef dat je juist dan leert en groeit als professional. Ik wens je veel leerzame tegenwind!