“Flink zijn en doorgaan”, het is zo’n wijze levensles die onomstreden lijkt. Maar is het wel zo flink om door te gaan? Is het flink om door te gaan, als je weet dat je eigenlijk op een verkeerd pad zit? In een baan waar je niet blij van wordt, in een project dat niet bij je past.
Het lijkt ideaal: flink zijn en doorgaan, want je moet immers je geld verdienen. Maar is het wel zo flink: Doorgaan op een pad dat niet het jouwe is, is niet handig. Het put je uit, je frustreert jezelf, je haalt niet het beste uit jezelf. Je bent niet in staat om alles te geven in je werk, om echt mooie dingen neer te zetten.
Toch is doorgaan op het bekende pad verleidelijk. Je weet immers wat je hebt. Je weet wat je niet hebt. Doorgaan op het bekende pad betekent binnen je comfortzone blijven. Met bekende risico’s, bekende nadelen, en je bekende tegenzin. Maar eigenlijk is het een comfortzonde.
Stoppen op het bekende pad is lastig. Het betekent nieuwe stappen zetten. Andere dingen doen. Een nieuwe weg inslaan. Dingen die je nog nooit hebt gedaan, waarvan je niet weet of je het wel echt kunt. Het betekent risico’s nemen, uitdagingen aangaan. Dat is doodeng. Dat is flink.
Is het flink om door te gaan? Welnee! Het is: flink zijn en stoppen!
Klik hier en lees ook het artikel ‘Hoofdpijn telt niet’.
Business coaching voor slimme, creatieve en hoogbegaafde ZZP-ers
Ik herinner me een gesprek met 2 oude en wijze collega-psychologen, nu zo’n 20 jaar geleden, waarin ik verkondigde dat als ik mijn passie in mijn baan kwijt zou raken, ik ermee zou stoppen en een andere weg in zou slaan. Ze wisselden gniffelend een blik en uiten eerlijk hun twijfels over mijn stelligheid; als ik een gezin zou hebben en een hypotheek, dan zou ik daar wel anders over denken.
Heb, na 10 jaar werkzaam te zijn geweest in het algemeen ziekenhuis, het roer omgegooid en ben voor een arbodienst gaan werken, waar ik veel mensen met overbelasting en burn-out heb gezien.
Toen mijn, toen nog zoontje, niet gedijde in het ritme van school en kinderopvang (omdat papa en mama allebei werkten), heb ik mijn baan na lang wikken en wegen opgezegd. Het moederschap is ook een ambitie, begreep ik. En zo was het.
Een aantal jaren geleden de draad weer opgepakt en voordat ik het goed en wel in de gaten had, had ik weer een vast contract voor 24 uur in een zorgorganisatie. Toch wilde ik meer: startte naast mijn baan met een part-time eigen praktijk. Liep goed, maar de combinatie met baan en gezin, bleek een beetje teveel van het goede. Ik durfde niet ‘alleen maar’ te ondernemen en vond een praktijk in mijn eentje te solistisch, en koos voor de vaste baan. Alleen… ik voelde me met de dag leeglopen. Zat steeds meer achter de computer en in vergadering/overleg dan dat ik echt met ‘mensenwerk’ bezig was. De naderende herstructurering zou deze tendens alleen nog verder gaan versterken…. diep ingeademd en mijn ontslag genomen. Meteen kreeg ik de kans om een leuk project te gaan doen en heb daarnaast voldoende tijd om mijn eigen bedrijf vorm te geven.
Ik heb me aan mijn eigen-wijze belofte aan mezelf gehouden. Gniffelend besef ik dat het écht waar is; kansen komen op je pad als je loslaat wat je hebt en kiest voor wat je wil.
Hallo Corinne, Wat een prachtig voorbeeld en wat een dappere en wijze stap. Bedankt voor het delen!
Mooi verwoord Corinne. Vooral dat laatste bijzin: kansen komen op je pad als je loslaat wat je hebt en kiest voor wat je wil. Vaak vraagt dat moed maar net zo vaak wordt je moed beloond. Ik wens je nog veel meer keuzemomenten, zodat jij nog meer jouw talenten mag benutten.