Op Google leek het hotel nog perfect: dichtbij JFK Airport, met een goede metro-verbinding naar de binnenstad van New York.

Toen ik die zondagavond terug wandelde naar het hotel, ontdekte ik de realiteit. Ik viel op in dit deel van de stad en was overduidelijk geen local met mijn blanke huid en blauwe ogen. Ik had de tas met mijn dure MacBook Air en iPad Mini op mijn rug. In mijn eentje was ik een paar dagen in New York; niemand zou me missen, als me hier nu iets zou overkomen.

Een stil en donker park

Tot overmaat van ramp had ik me vergist in het station van de subway. Ik moest veel verder wandelen dan verwacht. Langs een verlopen en verlaten autohandel. Daarna een stil en donker park, met een paar even donkere mannen in een klein groepje op hoek van de straat. Dan een viaduct onder de spoorbaan, waar water langs de gebroken regenpijpen op het voetpad stroomt. Ik versnelde mijn pas.

Ik had het bijna gehaald. Toen zag ik hem uit een ooghoek

In de verte zag ik de lichten van mijn hotel. Ik had het bijna gehaald. Toen, uit een ooghoek, zag ik hem zitten. Op straat, tegen een gevel. Hij zat bovenop zijn tas met zijn hele bezit, zijn rug tegen de gevel. Een dakloze. Een windvlaag joeg over de straat en ik rilde. Ik draaide mijn hoofd weg en wilde snel doorlopen. Ik dacht aan mijn warme hotelkamer.

Toen bedacht ik me. Ik ritste mijn tas open en graaide in het voorvak. Daar zat wat ik zocht. Snel pakte ik het uit mijn tas en deed de tas weer dicht. Toen draaide ik me om. Raapte al mijn moed bij elkaar en wandelde naar de man op de koffer. Hij keek me verrast aan. ‘Wat moet je?’ leek hij te denken. Ik strekte mijn hand naar hem uit: “Do you want my chocolate?” Hij knikte snel, pakte de chocolade aan en mompelde “Thank you!” Hij was vast net zo verbaasd over mijn actie als ik zelf.

Een belangrijke les over hart-werken

Vorige week was ik in New York en Arizona. Tijdens die reis ontdekte ik een belangrijke les over hart-werken. Namelijk dat werken (en leven) vanuit je hart alles te maken heeft met angst.

Angst heeft een grote rol in ons leven én ons bedrijf. Vaak zijn we het ons niet zo bewust. Maar let eens op gedurende de dag hoe vaak we onbewust worden geregeerd door onze angsten: “Zul je voorzichtig doen!” roepen we voordat onze kinderen op de fiets naar school stappen. “Is het wel verantwoord om dat eigen bedrijf te beginnen?” vragen we ons af in die saaie baan in loondienst, bij dat bedrijf waar elk half jaar mensen ontslagen worden. Om te ontspannen kijken we ’s avonds naar het journaal en lezen we de krant: waarna we vol stille angsten over alles wat er in de wereld gebeurd in ons bed kruipen.

Is je leven echt zo gevaarlijk?

Maar zeg eens eerlijk: is je leven nou echt zo gevaarlijk? Als je het van een afstandje bekijkt, leven we rustiger en veiliger dan ooit tevoren. Wij hoeven ’s nachts niet meer bang te zijn voor beren of wolven. Of voor een allesverzengde brand die onze hele straat verwoest. We weten vrij zeker dat ook deze nacht de Pest aan onze deur voorbij gaat. En struikrovers bestaan alleen nog in sprookjes.

Teveel angst is het grootste gevaar

Maar is het dan erg om bang te zijn? Ja en nee. Natuurlijk is het verstandig om niet zomaar roekeloos te worden: even uitkijken voordat je de straat oversteekt, geen alcohol drinken als je gaat autorijden. Maar teveel angst is niet handig. Sterker nog: teveel angst is ons grootste gevaar.

Als je bang bent, verkramp je namelijk. Niet alleen in je hoofd, maar ook in je hart. Je sluit je af voor dingen, staat minder open, bent niet meer ontvankelijk. Zo verlies je het contact met de essentie van het leven om je heen. Je raakt de tederheid kwijt, de passie, de liefde. Dat voel je. Als een leegte van binnen. Die leegte kan je onrustig maken, bang. Door je angst voelt je leven leger, waardoor je nog banger wordt. Zo kun je in een negatieve spiraal belanden, de spiraal van liefdeloosheid en angst.

De glimlach van een kind

Terwijl het ook anders kan. Door bewust contact te maken met alles wat je lief is. Alle kleine en eenvoudige mooie dingen in het leven. Volkszanger Willy Albert zong het al: “De glimlach van een kind, doet je beseffen dat je leeft!”

Wat maakt jou blij in je werk en je leven?

En zo is het! Niet alleen in je leven, maar ook in je werk. Wil je dat je werk er toe doet? Kijk dan niet alleen naar je omzet of je winst. Maar kijk elke dag weer naar alle dingen die je blij maken. De dingen die je doen voelen dat je lééft. Dan zul je merken dat je hart meer open gaat, in je werk en je leven. Een mooi neveneffect is dat je dan vaker vol vertrouwen in het leven staat. Met plezier grote projecten aanpakt en terloops ook even dat akkefietje met die lastige klant of opdrachtgever oplost.

Ga je hart-werken? Dan wordt je niet meer geregeerd door je angsten, maar door je passies. Je ziet de lol van het leven en hebt vertrouwen. Dan vind je jezelf terug op een late avond in een donkere buurt in New York. Om je chocolade te delen met een stomverbaasde dakloze meneer op een koffer. Gewoon, omdat het leuk is!