Op m’n gemak wandel ik door het grote warenhuis. Ik kijk naar de nieuwe kleding en schoenen, maar eigenlijk vermaak ik me minsten zoveel met de mensen om me heen. Bij de paskamers staat een pubermeisje een spijkerbroek te passen. Als verliefd strijkt ze over de stof van de broek en ze krijgt een besliste trek rond haar mond. Deze broek moet ze hebben. Dat is aan haar hele lichaamstaal te zien. Anders hoort ze er straks niet bij op het schoolplein. Met deze broek zal die leuke jongen vast wel verliefd op haar worden. Het lijkt een puberaal tafereeltje, maar helaas zie ik in veel serieuze organisaties hetzelfde gebeuren.
Lees meer
Inspiratie voor ondernemers en je bedrijf
Een eerbetoon aan het volgen van je hart
Op De Glazenwasser besteed ik vrijwel nooit aandacht aan actualiteit. Ik wil met tijdloze berichten je inspireren. Voor de hypes van de dag zijn genoeg andere plekken. Toch is er soms een goede reden voor een uitzondering. Zoals vandaag.
Je hebt vast al gehoord dat Steve Jobs is overleden. Een ondernemer met een ongekende nalatenschap. Hij heeft de wereld niet alleen mooie gadgets nagelaten, maar ook een prachtige boodschap. Een boodschap waarvan hij de essentie veel beter verwoordt dan ik zou kunnen. Bekijk onderstaande video en laat je vandaag inspireren door Steve:
Your time is limited, so don’t waste it, living someone elses life
Don’t be trapped by dogma, which is living with the results of other people’s thinking
Don’t let the noice of other’s opinions ground out your own inner voice
And most important: have the courage to follow your hart and intuition
They somehow already know, what you truly want to become
Everything else is secondary
(Bekijk de video van 12.16 tot 12.43)
Ik wil je ook graag wijzen op een mooi stukje in het begin van de video.
Brood op de plank
Op een borrel loop ik Klaas tegen het lijf, een ondernemer die ik al langer ken. Z’n bedrijf zit, vanwege de recessie, in een dip. Hij heeft een aantal personeelsleden moeten ontslaan. “Nu is het hard werken om brood op de plank te krijgen, ik pak alles aan”, zo vertelt hij.
“Ik pak alles aan”
We pakken wat te drinken en Klaas vervolgt: “De trajecten die ik doe zijn eigenlijk niet bijzonder. Vaak zit ik bij m’n klanten niet met het goede niveau aan tafel. Ik zie precies wat er anders zou kunnen, hoe ze veel meer kunnen bereiken. Maar de operationele mensen met wie ik werk zien dat gewoon niet. Eigenlijk zou ik op een hoger niveau moeten werken.” Ik vraag hem waarom hij dat dan niet doet. “Tja, er moet toch brood op de plank komen, m’n huidige projecten kan ik niet missen.”
Waarom ondernemers het allerbelangrijkste in hun bedrijf vergeten en hoe jij dat voorkomt
Terwijl ik op de klok kijk, zie ik dat ik moet haasten om nog op tijd te komen. Ik pak snel m’n spullen bij elkaar: m’n iPad voor de aantekeningen, de iPhone om bereikbaar te zijn, natuurlijk moet ik een paraplu mee, waar is m’n portemonee, laat ik voor de zekerheid een lekkere reep chocolade in m’n tas stoppen tegen de honger. En ja, een banaan voor onderweg is ook lekker met een flesje water. Dan storm ik nog even de trap op om een aantekenblok en pen te pakken, mocht de iPad het niet doen. Daarna ren ik naar buiten en trek de deur achter me dicht.
Vlak voor m’n auto blijf ik geschrokken staan. M’n sleutels! Die liggen nog binnen. Net als de sleutel van m’n huis. In alle drukte probeerde ik aan alles tegelijk te denken. Nu ik buiten sta, besef ik dat het eigenlijk maar om één ding draaide: m’n sleutelbos met de sleutels van m’n huis en auto. En net dat ene ding, dat allerbelangrijkste, ben ik in de drukte vergeten. Wat nu?
Lees meer
Wat ik geleerd heb van een zaal dronken voetballers
Tijdens m’n studietijd bestond het leven vooral uit leuke dingen. Interessante boeken lezen, avonden praten in de kroeg en op z’n tijd een lekker partijtje voetballen. Hoe had ik toen kunnen vermoeden dat dat laatste voor een bijzondere levensles zou gaan zorgen.
De keerzijde van een kampioenschap
Al voetballend belandde ik in het bestuur van de studenten voetbalvereninging. Met een heleboel mannelijke voetballers. Na een paar jaar schopte ik het zelfs tot voorzitter, van een onze club die op een knap niveau speelde. Toen kwam er een fikse tegenvaller. Het eerste mannen-zaalteam werd kampioen. Dat klonk leuk (feest!), maar het had voor mij een grote keerzijde. Als voorzitter van het bestuur moest ik speechen. In een zaal vol dronken voetballers. Er zouden ook sponsors komen. En andere belangrijke relaties. Een speech van de voorzitter hoorde er dus bij.
Ik had absoluut niets te melden
Dagenlang hikte ik er tegenaan. Wat moest ik in hemelsnaam zeggen? Hoe ik er ook nadacht, hoe ik er ook peinsde, een goede oplossing vond ik niet. Ik moest speechen, dat was ik aan m’n rol verplicht. Maar ik had absoluut niets te melden. Er was bovendien niemand in m’n speech geïnteresseerd. De mannen wilden maar één ding: feest en bier. Wat nu?
Lees meer
Meer bereiken met minder moeite
Vol overgave rammel ik op het toetsenbord van m’n laptop. Ik moet nog veel doen vandaag en de tijd vliegt. Snel beantwoord ik een paar mails, waarna ik een vragenlijst voor een klantonderzoek controleer. Dan nog even snel reageren op dat telefoontje van die grote klant. Aan het einde van de middag klap ik m’n laptop met een onvoldaan gevoel dicht. Ik ben razend druk geweest en heb veel gedaan. Maar er ligt nog een flinke stapel werk op me te wachten voor morgen. De taken zijn nog lang niet af. Het is onbevredigend!
Als een hamster in een oneindige tredmolen van taken
Terwijl ik in de auto naar huis rijdt, zet ik wat lekkere muziek op. Daardoor slaat m’n stemming accuut om. Plots vraag ik me af waarom ik zo gestressd heb zitten werken. Als een dolle m’n taakjes najaag. Ik realiseer me: de taken waren vandaag onterecht weer eens belangrijker dan m’n doel. Als een hamstertje in een tredmolen kan ik dan rondrennen. Een eindeloos molentje van taken vliegt voorbij, zonder dat ik het gevoel heb dat ik een steek verder kom. Ik ben druk, met weinig voldoening. Ik werk alleen taakgericht. Doe ik het goed, dan werk ik heel anders.
Lees meer