Er was eens… een arme studente in een grauwe engelse industriestad. Na een weekeindbezoek aan haar vriend, reisde ze weer terug naar huis. Terwijl ze een kaartje voor de trein kocht, kon ze niet vermoeden dat deze dag haar leven spectaculair zou veranderen. Tussen haar vertrek in Manchester en de aankomst in London gebeurde er wat bijzonders. Een jonge tovenaar zwaaide met z’n toverstokje en wandelde haar hoofd binnen. In de paar uur die de treinreis zou duren bedacht ze een complete fantasiewereld rond die jonge tovenaar. Een wereld die binnen tien jaar wereldwijd grote bekenheid zou krijgen: Harry Potter was geschapen. Een tovernaarsjongen die inmiddels wereldwijd miljoenen fans heeft, waarvan vele boeken zijn verkocht en de films nog steeds volle bioscoopzalen trekken. Dat alles is begonnen in het hoofd van één vrouw. Een gedachte, een inzicht, een fantasie tijdens een lange treinreis.

Zulke inzichten ontstaan niet alleen in de wereld van kunst en cultuur, ook in organisaties zijn dit soort invallen, verhalen en ideeën belangrijk. Zoals het besef dat een muis geweldige meerwaarde heeft voor de besturing van een computer. Of het inzicht dat bij de opkomst van de eerste computers goede software nodig is. Ook in m’n eigen leven heeft verbeelding een belangrijke rol gespeeld. Zoals op die donderdagavond in juni 2006, toen ik, eenzaam op een hotelkamertje baalde van m’n saaie baan. Ik zag bedrijven klungelen met klantonderzoek en m’n vingers jeukten: wat zou ik ze graag vertellen hoe het beter kon. Direct daarop kwam het inzicht: waarom ga ik dat dan niet doen?! Na een weekeindje nadenken besloot ik m’n baan op te zeggen en realiteit te maken van de droom die Faxion toen nog was.

Ook in jouw leven, in jouw baan, in jouw organisatie zijn verhalen, fantasie en verbeelding belangrijk. Ze kunnen het begin vormen van een nieuw leven en een betere wereld. Niet alleen in je hoofd, maar ook in je organisatie, in de realiteit om je heen. Het begint met jouw droom: dat ene idee, dat inzicht. Die flits waarvoor je geen dure technologie of ingewikkelde machines nodig hebt. Voor die verbeelding is je eigen hoofd de motor, het toverstokje dat alles kan veranderen. Dat kan het begin zijn van een grote vernieuwing. Voor jezelf, voor je organisatie of voor je klant. Met welke toverstokje ga jij een nieuwe wereld realiseren?

Terwijl ik over de A12 naar een klant rijd, mijmer ik weg bij de eindeloze polders langs de snelweg. Op zaterdag zoef ik hier op m’n racefiets met m’n maatjes van de fietsclub. Voorrijder Fietsjunky heeft in z’n hoofd een harde schijf met daarop alle paadjes, dijkjes en dorpjes. Als groep rijden we in hoog tempo achter hem aan en zo heb ik al veel mooie landschappen ontdekt waarvan ik het bestaan niet wist. Die polders waar ik doorheen rijd zijn inmiddels een Nederlands handelsmerk. Eeuwen geleden konden we alleen door samenwerking dit land bewoonbaar maken. Die samenwerking door overleg is inmiddels een belangrijk deel van onze nederlandse cultuur geworden, ons poldermodel.

In het management team, waar ik later op de dag een klantonderzoek presenteer, zie ik het poldermodel in al z’n glorie terug. Marketing wil graag de resultaten van het onderzoek delen met klanten. Maar wil het management dat wel? Daarover moeten we eerst overleggen. Ook verbeteracties moeten uitgebreid afgestemd worden. Wie gaat aan de slag met de helpdesk? Wat gaan we in de dienstverlening aanpassen? Welk budget is er? Dit management pakt gelukkig lekker door en maakt gerichte afspraken. Maar te vaak zie ik een groep die zich verstopt. Die blijft hangen in overleg, die acties schuwt en waar weinig concrete resultaten worden gerealiseerd. Overleggen is leuk, maar het moet niet ontaarden in duikgedrag. Op zo’n moment ben ik blij dat zo’n management team niet verantwoordelijk was voor de drooglegging van onze polders, want dan zouden we nu nog met onze voeten in het water staan.

Het kan ook anders, zo laat onze fietsgroep zien. Voorman Fietsjunky heeft een duidelijk doel: een mooie fietstocht over rustige wegen. Met dat doel voor ogen heeft hij al een route uitgestippeld. Als fietsers is het voor ons eenvoudig. We verzamelen bij het afgesproken punt en rijden lekker achter hem aan. Als dat nodig is, laten andere teamleden hun talenten zien. Zo hebben we techneut Frans die in razend tempo lekke banden vervangt en zorgt Peter voor de broodnodige voedingsadviezen (“Brood is niet nodig!” volgens zijn paleodieet).

Eigenlijk is ons clubje fietsers daarmee een razend efficiënt team. We hebben een duidelijke leider en heldere afspraken. Er is weinig afstemming nodig en we richten ons op waar het echt om gaat: vaart maken. Maar hoe zit dat in jouw organisatie en je team? Gaan jullie voor het resultaat en weet je wat er van je wordt verwacht? Of overleggen jullie graag en overvloedig volgens het poldermodel, zodat er voor het echte werk in de polder geen tijd meer is? Hoeveel poldermodel heb jij nodig om mooie zaken voor je klant te realiseren?