Eigenlijk moet ik werken.

Schrijven.

Regelen.

Organiseren.

Mailen.

Bellen.

Maken.

Antwoorden.

Eigenlijk moet ik werken. Maar de zon schijnt… 

Wat kun je eigenlijk écht zeker weten? Dat wat onderzoeken of religie vertellen? Kun je je eigen mind en gedachten helemaal geloven? Weet je iets zeker uit verhalen, of van meesters en docenten? Weet je dingen zeker, doordat je zelf keuzes maakt, ervaring opdoet, daarop reflecteert en voelt wat waar is? Of kun je volkomen vertrouwen op wat je hart je ingeeft? 
Lees meer

DE EERSTE VERRASSING

‘Mag ik je hierover interviewen?’ Ik staarde naar mijn telefoon. Hoorde ik dit goed? Of hield iemand me voor de gek? Maar de stem klonk serieus: ‘Het gaat om het blad Flow, voor een artikel. Over zacht werken.’ Ik begon te lachen:
‘Ja, natuurlijk. Wat leuk! Daar wil ik wel aan meewerken!’ zei ik enthousiast.

Een paar maanden geleden was mijn boek ‘Een zaak van zacht werken’ verschenen. Rond de release had ik een persbericht uitgebracht en dat had wat leuke media-aandacht opgeleverd. Maar dat was inmiddels maanden geleden. Dit telefoontje van de journaliste had ik dan ook totaal niet verwacht, op die regenachtige middag in het najaar van 2014.
Lees meer

“Volgens mij werk jij best hard!” Hij kijkt me achterdochtig aan. Dan gaat hij door:
“Ik krijg regelmatig een mail van je in het weekeinde of ’s avond laat. Volgens mij heb jij helemaal geen 4-urige werkweek!” Hij kijkt opnieuw wantrouwend, alsof hij er niets van gelooft dat ik aan zacht werken doe.

Is een 4-urige werkweek hetzelfde als zacht werken?

Het is een misverstand waar ik nogal eens mee te maken heb: is zacht werken hetzelfde als een vierurige werkweek? De 4-urige werkweek is het idee waar Tim Ferris in zijn bestseller met de gelijknamige titel mee schermde. Ik kan je direct uit een droom helpen: zacht werken gaat niét over vier uur/week werken. Zacht werken gaat ook niet over slapend rijk worden, of grote hoeveelheden passief inkomen verdienen terwijl je op een tropisch eiland leeft.

Wat is zacht werken dan wel?

Ik kijk op de klok en zucht: er moet nog zoveel af. Een artikel, die lezing van morgenavond. Nog drie gesprekken met klanten. Hoe gaat me dat lukken? Mijn vingers vliegen over het toetsenbord en ik zet nog even een tandje bij. Die avond plof ik uitgeput op de bank. Ik ben moe. En baal van mezelf. Kan het niet anders? Waarom was dit zo’n uitputtende werkdag?

Ik kijk op de klok: drie uur. Er is veel te doen vandaag: een artikel schrijven, de lezing van morgenavond. En dadelijk nog drie gesprekken met klanten. Ik laat mijn gedachten gaan over alle dingen die ik nog wil doen. Dan vraag ik me af: wat wil ik het liefst? ‘Dat artikel’ schiet me te binnen. Ik wil er graag wat moois van maken. Ik schuif achter de laptop en begin te schrijven. Voordat ik het weet is het stuk af. Mooi op tijd voor het coachingsgesprek van dadelijk met Suzanne. Ze is gestopt met uurtje-factuurtje-werken, maar twijfelt nog hoe ze haar langere programma moet aanbieden. Ik popel om haar daarmee te helpen. Ik voel me lekker; wat een verrijkende werkdag!

De werkdagen hierboven gaan ze over hetzelfde. Toch voel je direct het verschil. De uitputtende werkdag is gehaast, rommelig, ergernis. Je wordt al moe als je er aan denkt. De verrijkende werdag is precies andersom: plezier, lol, genieten, liefde. Zo zouden we altijd wel willen werken.

Maar wat is het verschil tussen de twee?
Lees meer

“Mam, mag ik nóg een koekje?” Mijn jongste kijkt me met zijn liefste lach aan, zijn grote blauwe ogen strak op me gericht. Ik negeer zijn glimlach en voel me een lichte bruut terwijl ik de koektrommel sluit. “Natuurlijk niet, je hebt er al vier op!” zeg ik resoluut. Mopperend staat hij op van zijn stoel en hij ploft met een Donald Duck op de bank. Boos kijkt hij me nog eens aan. Koekjes. Hij eet ze dolgraag. Het liefst steeds meer.

Even later komt zijn broer binnen. De schooltas verdwijnt met een grote boog in een hoek. Voordat de schooltas de grond heeft geraakt springt jongste overeind: “Zullen we voetballen?” Broer knikt: “Natuurlijk!” Tevreden wandelen ze samen naar de achtertuin. Voetballen. Ze doen niet liever. Steeds weer.

Steeds meer versus steeds weer

In je werk kom je het ook tegen: steeds meer of steeds weer. ‘Steeds meer’ is je onverzadigbare verslaving, je zombie die steeds meer nodig heeft voor een kick. Nog meer personeel om te managen, nog meer klanten, nog meer inkomen. Je bent de onverzadigbare holle-bolle-gijs die nooit genoeg heeft. En die nooit tevreden is. Zoals mijn jongste, die na vier koekjes mopperend wegloopt omdat hij steeds meer wil. Of zoals je verzameling handtassen, schoenen of gadgets waar je er steeds meer van wilt zonder dat je echt tevreden wordt.

Aan de andere kant is er de ‘steeds weer’. Het is het voetballen, dat mijn jongens eindeloos kunnen doen. Steeds weer, het is alles waar je blij en energiek van wordt. Wat je met plezier doet, zonder dat het anders of meer hoeft te zijn. De klanten die je eindeloos kunt helpen. De projecten die je steeds weer leuk vindt. De problemen waar jij eindeloos je tanden in zet. Of die schoenen, handtas of gadget die je steeds weer pakt, omdat het helemaal bij je past. Omdat je er blij van wordt.

Steeds meer is je onverzadigbare zombie

In je werk is het belangrijk om het verschil tussen steeds meer en steeds weer te ontdekken. De steeds meer is je onverzadigbare zombie. De dingen die je steeds meer moet hebben om je tevreden te voelen. Maar eigenlijk zijn het de dingen die je ontevreden maken. Die je verder van jezelf afbrengen. Van je echte talenten, van de echte doelen in je leven.

Steeds weer is de basis van je bedrijf

De ‘steeds weer’ daarentegen laat je talent en roeping zien. De dingen die jij graag doet, gewoon, omdat ze leuk zijn. Vaak zijn het dingen die bij jou passen, waar je aanleg voor hebt. Het zijn ook de dingen waarmee jij anderen van dienst kunt zijn. Omdat jij ze goed kunt, omdat je daarmee voor anderen veel waard bent. De ‘steeds weer’ is zo een belangrijke basis voor je bedrijf.

Wat is jouw werkdag?

Denk er eens over na tijdens je werkdag en kijk wat je nu doet. Geeft deze klus je een onverzadigbaar verlangen naar ‘steeds meer’? Of wordt je blij van de eindeloze ‘steeds weer’? Ga voor jezelf ontdekken: wat is jouw steeds meer? En wat is je steeds weer?

Dan komt de uitdaging: hoe kun je er voor zorgen dat er in jouw werkdag meer ‘steeds weer’ komt en minder ‘steeds meer’? Dat hoeft niet met een grote revolutie, maar kan in kleine stapjes. Omdat je nu ziet wat je ‘steeds weer’ is, kun je er steeds meer van opzoeken om het steeds weer te doen.

Steeds meer of steeds weer. Het verschil is maar één letter. Tegelijkertijd is het een wereld van verschil. Een verschil dat je leven verandert. Steeds weer en steeds meer.