Af en toe kan ik verbaasd kijken naar m’n eigen leven. Het is alsof er op dat moment een persoon uit een ander tijdperk in me kruipt en meekijkt met mijn leven. Soms zijn die ‘meekijkers’ mensen die ik ken, zoals m’n oma die aan het begin van de vorige eeuw is geboren, op het land leefde en elf kinderen op de wereld heeft gezet. Als haar ogen met me meekijken, dan is het leven met twee kleine jongens niét druk en is het combineren van het moederschap met het opvoeden van twee kleine kinderen een peulenschilletje, ook al willen sommige damesbladen me laten geloven dat het een hele uitdaging is.

Terwijl ik luister naar een verhitte discussie in een vergadering bij een klant, kijkt er plots iemand uit het stenen tijdperk met me mee. “Wat is er hier aan de hand?” fluistert m’n meekijker me toe: “Waarom zijn die mannen zo boos? Zijn er ernstige problemen voor jouw stam?” Ik glimlach. Ernstige problemen, ach, het gaat misschien wat ver om de nieuwe communicatiestrategie waar nog niet iedereen zich in kan vinden als een ernstig probleem te bestempelen.

“Wat is er dan met jouw stam?” gaat de stem door, “Is er een hongersnood”. Ik lach bijna hardop, een hongersnood! Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren wanneer er in ons land voor het laatst een echte hongersnood is geweest. In het midden van de vorige eeuw, inmiddels al meer dan 50 jaar geleden, is er één winter honger geweest, de laatste winter van de oorlog. Maar echt een grote lange hongersnood? Structureel? In ons land? Die is verdwenen uit ons collectieve geheugen.

“Wat is er dan aan de hand”, blijft m’n meekijker doorvragen. “Worden jullie aangevallen door een andere stam en zijn alle vrouwen geroofd”. Ik glimlach opnieuw. Als ik de verhitte gezichten om me heen zie, dan zou ik hier haast in geloven. Toch zijn de partners van deze mannen gewoon veilig thuis of op hun werk. “Tja, een oorlog en strijd tussen de mannen van de stammen is altijd lastig”, gaat de stem van m’n meekijker verder. “Vaak gaat zo’n oorlog om onbelangrijke dingen, maar voor de mannen zelf is hij wel belangrijk. Het gaat voor hen om status, om macht. Met een oorlog willen ze laten zien hoe sterk en machtig ze zijn. Ook al heeft de rest van de stam er vooral last van. Wij willen gewoon rustig ons leven leiden in vrede en voorspoed. Zo kunnen we in alle rust onze akkers bewerken en hebben we meer dan genoeg te eten.”

Dan knik ik. Dat is precies wat er aan de hand is. Macht. Status. De baas zijn. Bevelen geven. Dat is wat er hier om tafel speelt. En ja, ook hier heeft de rest van ‘de stam’ er veel last van. Er wordt eindeloos gepraat over de nieuwe communicatiestrategie. Alle verrassende onderdelen en bijzondere ideeën zijn er inmiddels uitgepraat. Wat overblijft is een saai stuk waar we ons niet mee onderscheiden. Hier hebben we als bedrijf weinig aan. Maar goed, de mannen hebben hun zegje kunnen doen, hebben eens flink kunnen laten zien hoe belangrijk ze zijn en hoe hoog hun status is. Ook al is de rest van ‘onze stam’ daar helemaal niet bij gebaat. M’n meekijker uit het stenen tijdperk en ik kijken elkaar aan. Zouden wij mensen dan echt nooit veranderen?

Terwijl ik met een klant over de resultaten van het marktonderzoek buig, wordt er verbaasd gemompeld. “Wat?! Zijn er zóveel kleine bedrijven die onze dienst gebruiken? Maar we hebben die dienst alleen in de markt gezet voor onze grote klanten!” Toch blijken de cijfers niet te liegen: er is, naast de bekende grote klanten, een forse groep kleine bedrijfjes die deze dienst ook gebruikt. Het blijkt vooral om webondernemers te gaan. Kleine bedrijfjes die in grote aantallen pakjes versturen en daarvoor graag gebruik maken van de dienst die eigen voor grote bedrijven is ontwikkeld. 

Het is niet de eerste keer dat ik dit tegenkom. Een telecomklant merkte een aantal jaren geleden tot hun verbazing dat voor bepaalde corporate diensten veel internet-ondernemers interesse hadden. Het ging om een specifiek servicecontract waarbij de operator direct beschikbaar was om een storing te verhelpen. Deze dienst was razend interessant voor bedrijfjes met een website die met name op de vrijdag-, zaterdag- en zondagavond veel bezoek trok, de zogenaamde adult-content oftewel porno. Ging zo’n website op vrijdagmiddag uit de lucht, dan kostte dat de ondernemer veel bezoekers en geld, daarom wilde hij graag betalen voor een luxe servicecontract. Een contract waarvan het telecombedrijf dacht dat het uitsluitend aan grote bedrijven werd verkocht. 

Er zijn de afgelopen jaren veel nieuwe internet- ondernemers ontstaan. Vaak zijn het kleine bedrijfjes met een specifieke dienstverlening. Deze bedrijfjes schakelen andere partijen in om deelprocessen van hun bedrijf uit te voeren. Omdat het gaat om webbedrijfjes met grote aantallen klanten, is een corporate dienst voor hen zeer geschikt. Zij betalen graag de wat hogere kosten, als hun bedrijf daarmee betrouwbaar grote aantallen klanten kan bedienen. Het opvallende is echter: veel grote bedrijven die zulke hoogwaardige diensten áánbieden zijn zich totaal niet bewust van deze nieuwe groep klanten. De grote bedrijven denken nog steeds dat die relatief dure dienst alleen door andere grote bedrijven wordt afgenomen. 

Werk je in een groot bedrijf en biedt je hoogwaardige diensten aan? Dan is het de moeite waard om eens te bekijken welke kleine webondernemers gebruik maken van je diensten. Want heb je die ondernemers éénmaal in de peiling, dan is het relatief eenvoudig om extra diensten voor hen te ontwikkelen of je dienst actiever onder deze doelgroep te promoten. Je zou niet het eerste bedrijf zijn dat deze nieuwe doelgroep totaal niet herkent en kansen laat liggen. Ben jij alert op de nieuwe klanten die ontstaan in de nieuwe economie?