Businesscoach
Voor slimme of creatieve zzp'ers
Op Gare du Nord word ik vanmiddag aangesproken door een zwerver:
Hij: “Bonjour madame… blablabla .. [in het Frans] Ik: “I don’t speak French.”
Hij: “Oh, you are English! Madam, I’ve been a junk for 2 years, 3 months and 7 days. And now I don’t use that anymore”.
[Ik kijk hem aan, hij ziet er wel nuchter en redelijk fris uit, voor een zwerver].
Hij: “I just saw a junk, who got €50 from somebody. Madam, that breaks my heart!”
Ik: “Yes, that is bad.”
Lees meer
1. Je wilt niet ‘te commercieel’ overkomen.
2. Ze mochten eens denken dat je je wat verbeeldt of arrogant bent.
3. Verkopen lijkt wel bedelen om een klant.
Lees meer
Je kent het wel: van die rare kleine dingen. Dingen die anders zijn. Die niet passen bij hoe het ‘hoort’ te gaan. Zulke dingen kunnen soms grote gevolgen hebben. Ook in je werk.
Een dramatisch voorbeeld is Balavignus, een joodse arts die in Straatsburg leefde rond 1348. Het jaar ervoor, 1347 dook de beruchte zwarte dood oftewel de pest voor het eerst op in Europa, in Sicilië. Via havensteden als Genua en Marseille verspreide de ziekte zich snel, om in 1348 onder meer in Parijs, Engeland, de Nederlanden en Duitsland huis te houden.
Maar in Straatsburg was er wat vreemds aan de hand.
Lees meer
Ik kijk op de klok en zucht: er moet nog zoveel af. Een artikel, die lezing van morgenavond. Nog drie gesprekken met klanten. Hoe gaat me dat lukken? Mijn vingers vliegen over het toetsenbord en ik zet nog even een tandje bij. Die avond plof ik uitgeput op de bank. Ik ben moe. En baal van mezelf. Kan het niet anders? Waarom was dit zo’n uitputtende werkdag?
Ik kijk op de klok: drie uur. Er is veel te doen vandaag: een artikel schrijven, de lezing van morgenavond. En dadelijk nog drie gesprekken met klanten. Ik laat mijn gedachten gaan over alle dingen die ik nog wil doen. Dan vraag ik me af: wat wil ik het liefst? ‘Dat artikel’ schiet me te binnen. Ik wil er graag wat moois van maken. Ik schuif achter de laptop en begin te schrijven. Voordat ik het weet is het stuk af. Mooi op tijd voor het coachingsgesprek van dadelijk met Suzanne. Ze is gestopt met uurtje-factuurtje-werken, maar twijfelt nog hoe ze haar langere programma moet aanbieden. Ik popel om haar daarmee te helpen. Ik voel me lekker; wat een verrijkende werkdag!
De werkdagen hierboven gaan ze over hetzelfde. Toch voel je direct het verschil. De uitputtende werkdag is gehaast, rommelig, ergernis. Je wordt al moe als je er aan denkt. De verrijkende werdag is precies andersom: plezier, lol, genieten, liefde. Zo zouden we altijd wel willen werken.
Maar wat is het verschil tussen de twee?
Lees meer
‘Zul je er zuinig mee zijn, kind?’ Ze keek me indringend aan van achter haar gouden bril. Toen gaf ze me haar hand, met het briefje van vijf gulden erin strak opgevouwen.
Ik knikte ernstig.
‘Natuurlijk oma!’ antwoordde ik. Ik was net zeven geworden en was er van overtuigd: oma weet alles. Dus nam ik haar advies voor waarheid aan. Ik zou het geld goed bewaren, in mijn spaarpotje ‘voor later’. Het verkreukelde briefje van vijf gulden, dat ik jarenlang steevast voor mijn verjaardag van haar kreeg.
Maar er was iets, wat ik toen nog niet wist.
Lees meer
Opeens zie ik het:
‘We zijn het allerbelangrijkste nog vergeten!’
Geschrokken kijken de jongens me aan:
‘Wat dan?’
Samen met de jongen sta ik in ons piepkleine keukentje in de caravan in Engeland. Het is dinsdagmiddag vier uur en dat betekent: high tea. Op vakantie in het buitenland doen we graag mee met gewoontes. Dus kijken we in Engeland lange cricketwedstrijden. En maken we high tea. De jongens kijken naar de prachtige bordjes boordevol hapjes: scones met jam en clotted cream, een blokje millionair’s shortbread, een stukje caramel, blokjes appels en wat druiven.
Dan zien ze het:
Lees meer