“Mag ik eens een stukje op die van jou?” Smekend kijkt mijn zusje me aan. We hebben beiden dezelfde schoenen gekregen in het voorjaar. Zij in het groen, ik in het zwart. We duiken in het gras van het parkje en trekken onze schoenen uit. Die van haar ruiken vreemd. Een beetje naar haar slaapkamer. Met mijn neus dicht trek ik ze snel aan. Dan staan we op en lopen we verder. Zonder dat ik naar mijn voeten kijk, merk ik dat het anders is. We hebben dezelfde maat. Toch zitten haar schoenen anders. Raar.

Met bedrijven van zelfstandigen is het net zo. Je bedrijf is net zoals je schoenen: uniek. Je bedrijf past helemaal bij jou. Zit jou als gegoten. Als het goed is, tenminste. Soms kom je van die ondernemers tegen die graag van een ander willen lenen. Een productnaam, een methode, de opzet van een website. Vaak zie je het direct: het past niet echt. Het zit net niet lekker.

Bedrijven zijn net schoenen: als ze een poosje meegaan, gaan ze zich naar je voegen. Passen ze alleen bij jou. Het is belangrijk om dat te snappen: dat je bedrijf alleen van jou is.

Natuurlijk mag je je laten inspireren door de ideeën van anderen. Uitproberen wat bij jou past. Zo ontdek je nieuwe manieren, blijf je groeien. Ga je buiten je comfortzone. Maar uiteindelijk moet je bedrijf van jou worden. Passen bij jouw talenten, bij jouw unieke vaardigheden, bij je missie op aarde.

Ondernemen biedt je een unieke kans. De kans om je eigen mini-universum te creëeren. Een wereld waar je de dingen op je eigen manier kunt doen. Waar je met je talenten anderen kunt helpen, helemaal op jouw unieke wijze. Juist door het op jouw manier te doen voeg jij wat toe aan de wereld. Kun je jezelf in de wereld manifesteren. Met al je eigen aardigheden.

Is dat niet zo? Dan gaat het onherroepelijk wringen in je bedrijf. Net zoals bij een paar geleende schoenen. De eerste stapjes denk je ‘dat het nog wel gaat’. Maar hoe langer je door blijft lopen, hoe langzamer je gaat. Hoe meer je tocht op strompelen gaat lijken.

Bij het eerstvolgende bankje ploffen mijn zus en ik neer. Ik wacht even totdat zij het toegeeft: “Mag ik de mijne weer terug? Mijn voeten doen pijn!” Ik knik nonchalant: “Als jij dat per sé wilt…” Ik zucht stilletjes opgelucht. Wat een rotschoenen heeft ze. Ik ben blij dat ik de mijne weer aankan. Die ruiken tenminste lekker. Naar mijn eigen slaapkamer.

‘Godsamme, zanik niet zo zeg!’ Het floept eruit voordat Marnix er erg in heeft. Marjet kijkt hem boos aan. Dan draait ze zich om. Hij hoort haar hakken klikken op het parket. Nijdig gooit ze de gangdeur dicht. Dan hoort hij de buitendeur slaan. Shit. Weer ruzie! Wat moet hij nou?
Lees meer