Een korte toelichting bij het plaatje van m’n vorige blogpost over verandering. Soms wil ik dingen veranderen. Het gaat niet goed, het zou anders moeten. De enige oplossing: zelf beginnen en dingen anders doen dan je ze in het verleden deed. Toch is dat lastig. Moeilijk. Doodeng. Want ik doe de dingen op een manier die ik prettig vind. Het valt niet mee om dat te veranderen. Om m’n gewoontes aan te passen. Om zaken heel anders aan te pakken. Maar het moet, als je wilt dat de dingen anders gaan. Zo simpel en toch zo lastig!
Business coach tips – Voor ZZP en ondernemer
Als je wilt veranderen…
Hoe twitter jouw volgende presentatie verandert
Vorige week bezocht ik The Next Web, een conferentie over de toekomst van internet. Tijdens dit soort events met veel technologie-minded mensen bij elkaar is Twitter in korte tijd een belangrijk medium geworden. Sterker nog: de beleving van dit soort events is door Twitter enorm veranderd. Vroeger, lees: rond 2005, zaten we braaf in de zaal te luisteren naar een spreker. Anno 2010 ziet de congres-wereld er totaal anders uit.
Tijdens een presentatie zit een groot deel van de zaal te twitteren via de mobiel of laptop over het verhaal waar we naar luisteren. Via gedeelde hashtags (korte tekens) kunnen we herkennen wat anderen over hetzelfde event vertellen. Zo kun je vrijwel real-time via twitter met elkaar praten over dezelfde presentatie.
Het is razend interessant om tijdens presentaties te lezen wat anderen van hetzelfde verhaal vinden. De mooiste quotes staan vaak direct op Twitter en zo is het bijvoorbeeld ook mogelijk om een event vanuit huis te volgen. Vooral de combinatie van een live-stream met videobeelden, aangevuld met tweets van mensen uit de zaal is fantatisch. Ik vond het dan ook geen enkel probleem dat ik bijvoorbeeld niet bij TEDxAMS aanwezig kon zijn. Ik heb alles thuis met de live-stream en tweets op voet gevolgd.
Het gebruik van Twitter tijdens presentaties is technisch eenvoudig, maar heeft vergaande gevolgen. Een presentatie is namelijk veel minder éénrichtingsverkeer vanuit een centrale zender geworden. Een presentatie is met Twitter nu vaak het begin van een conversatie. Er is een spreker met een verhaal en tegelijkertijd beginnen alle luisteraars met de input van de spreker hun eigen verhalen. Direct via Twitter en op wat latere termijn via verslagen op blogs. Deze verhalen zijn bovendien weer realtime door de hele wereld te volgen.
Voor een presentator heeft dit belangrijk gevolgen: die moet veel meer klantgericht gaan werken. Het gaat niet langer alleen om hoe je luisteraars achteraf je verhaal beoordelen, het gaat ook om de boodschap die je toehoorders tijdens je voordracht al de wereld in slingeren. Bij sommige events wordt er nog weinig rekening gehouden met deze ‘backchannel’ van conversaties. Bij andere events worden ze juist actief gestimuleerd, bijvoorbeeld middels screens in de zaal waarop de dialoog direct is te lezen.
Voor twitterende toehoorders op een congres geldt hetzelfde als klagende klanten via twitter: negeren kan niet meer en is niet verstandig. Beter kun je je verdiepen in wat er gebeurt en er gebruik van maken. Een goed boek hierover is geschreven door Cliff Atkinson, getiteld The Backchannel
Klantgericht werken en reageren op je klant of toehoorders die twitteren is niet alleen iets voor grote organisaties. Het kan relevant worden bij jouw eerstvolgende presentatie. Hoe ga jij je daar op voorbereiden?
Generaals verslagen door bullets?
Afgelopen week werd er volop geschreven over de vermeende problemen die Powerpoint geeft in het Amerikaanse leger. Zo zegt de New York Times: Like an insurgency, PowerPoint has crept into the daily lives of military commanders and reached the level of near obsession. Generaals klagen over vermeende zekerheden die presentaties geven: “It’s dangerous because it can create the illusion of understanding and the illusion of control. Some problems in the world are not bullet-izable.” Ook zouden presentaties hypnotiserend werken: Senior officers say the program does come in handy when the goal is not imparting information, as in briefings for reporters. The news media sessions often last 25 minutes, with 5 minutes left at the end for questions from anyone still awake. Those types of PowerPoint presentations are known as “hypnotizing chickens.”
Aan de ene kant is het grappig om te lezen dat eenvoudige kantoorsoftware zoals Powerpoint zo nadrukkelijk is doorgedrongen tot de kern van de amerikaanse besluitvorming rond defensie. Ook zijn de grapjes over het gebrek aan effectiviteit herkenbaar. Wie is er niet regelmatig in z’n eigen baan afgedwaald bij te lange saaie presentaties vol sheets met saaie opsommingen? Toch maakt de kritiek op Powerpoint me vooral boos.
Het is te gemakkelijk om slechte besluitvorming af te schuiven op matig ontworpen sheets of een verwarrende afbeelding. Sterker nog: ik vind dit soort sentimenten enorm destructief. Als je een belangrijke functie hebt, moet je verantwoordelijkheid durven nemen. Verantwoordelijkheid om een verhaal te willen doorgronden. Verantwoordelijkheid om op te letten bij een presentatie en vragen te durven stellen. Het naadje van de kous willen weten voordat je een belangrijk besluit neemt. Laat je je in slaap sussen door pakken met saaie sheets? Dan ben je zelf de schuldige en niet de eenvoudige kantoorsoftware. Of je nu generaal bent van het grootste leger ter wereld of een kantoorbaan in Nederland vervult: uiteindelijk neem je zelf je besluiten. Daar kan geen slechte sheet vol bulletpoints wat aan veranderen!
Overigens: Wil jij niet verzanden in een saai verhaal met slapende toehoorders? Dan is het boek van Cliff Atkinson getiteld Beyond Bullet Points
De zin van gewassen ramen
Waarom besta je eigenlijk als bedrijf en waarom werk je zelf voor een organisatie? Is het maximaliseren van de winst het ultieme doel? In zijn boek Drive: The Surprising Truth About What Motivates Us
Als je zo in een organisatie wilt werken, wat is dat je rol als manager of als medewerker? Pink haalt een mooi voorbeeld aan van een aantal tweedejaars studenten van Harvard. Zij wilden geen onderdeel worden van een corrupt financieel systeem of alleen voor eigen gewin werken. Daarom besluiten ze een ‘MBA-eed’ op te stellen, een gedragscode waarmee ze trouw zweren aan doelen die verdergaan dan winst maken. Een deel van de tekst luidt als volgt:
Als manager is het mijn doel om het grote goed te dienen door mensen en middelen samen te brengen en waarde te creëren die geen enkel individu alleen kan creëren. (…) Ik zal streven naar duurzame voorspoed op sociaal gebied en milieugebied wereldwijd.
Eén van de initiatiefnemers er het volgende over: “Ik hoop dat onze lichting tijdens onze 25ste reünie niet bekend zal staan om hoeveel geld we hebben verdiend, maar om het feit dat de wereld er beter op is geworden dankzij ons leiderschap”.
Ik zou willen dat ik zelf tijdens m’n studie bedrijfskunde zo’n mooie eed had kunnen afleggen. Maar voor goede keuzes is het nooit te laat, daarom wil ik de eed hierbij, middels deze blogpost afleggen. Ik wil er met mijn werk aan bijdragen dat organisaties meer oog voor hun klant hebben en meewerken om de wereld beter, mooier en leuker te maken. Daar lap ik als glazenwasser met veel plezier een paar extra ramen voor!
Wij van (vul je clan in)
Vandaag staat er een mooi artikel op Frankwatching waarin Steven van Belleghem vertelt over de band van klanten met een bedrijf. Hij geeft een eenvoudige tip waardoor je direct weet of klanten zich met je verbonden voelen: hebben ze het over ‘wij’ als ze over je merk praten?
Dan hebben we het natuurlijk niet over de ‘wij van WC-eend’, maar wel over de wij van club Brugge, of de wij van Harley Davison. ‘Wij’ gebruiken mensen alleen als ze zich ergens een deel van voelen, als er een band is. Hoeveel wij ben jij voor jouw klanten?